جوونيمو آسون گرفتي زندگي زندگي

تو با قيمت جون گرفتي زندگي زندگي

شدم چون غباري به راهي نشسته

آه تويي خوب و محکم منم اسير و خسته

به جاي هر خنده سيل اشکم روونه کردي

منو کشتي و استقامتم رو بهونه کردي

اي کاش از اول جدا از تو بودم

آه هنگام زادن سوا از تو بودم

ناخونده دنيا چرا نصيب من شد

هم مونس روز بي شکيب من شد

کسي که نياسوده منم ، به شادي نيالوده منم

همه(غم) بود و نابوده منم ، کمي ذات بيهوده منم

اي کاش از اول جدا از تو بددم

آه هنگام زادن سوا از تو بودم

1.خون قرمزه رنگه عشقه ، اشك بيرنگه درد عشقه!

2.خون اول مياد بيرون بعد می سوزه! اما اشك اول می سوزه بعد بيرون مياد!

3.خون مال زخم جسمه ولی اشك مال زخم روحه!

4.جای زخم خون خوب ميشه ولی جای زخم اشك خوب نميشه!

5.خون هميشه مال درد و غمه ولی اشك بعضی وقتا مال شادیه!

6.جلوی خون رو ميشه گرفت ولی اشك رو نه!

7.از جاری شدن خون، كسی خجالت نميكشه اما برخی ها از اينكه اشك بريزند خجالت می کشند

غروب عاشقان رنگش طلايی است اول محبت و آخر جدايی اســت

اگر می دانستی انتظار ديدنت چه مجازاتی است ... شايد ديگر چشم براهم نمی گذاشتی

از غم خبری نبود اکر عشق نبود

دل بود ولی چه سود اگر عشق نبود

بی رنگ تر از نقطه موهومی بود

این دایره کبود  اگر عشق نبود

از ایینه ها غبار خاموشی را

عکس چه کسی زدود اگر عشق نبود

دار سیینه هر سنگ دلی در طپش است

از اینهمه دل چه سود  اگر عشق نبود

بی عشق دلم جز گرهی کور چه بود

دل چشم نمیگشود اگر  عشق نبود

از دست تو د راین همه سرگرد انی

به چشمانت بیاموز که هر کس ارزش دیدن ندارد ...

سكوتم از رضايت نيست دلم اهل شكايت نيست

هزار شاكي خودش داره خودش گيره ، گرفتاره

همون بهتر كه ساكت باشه اين دل جدا از اين ضوابط باشه اين دل

از اين بدتر نشه رسوايي ما كه تنها تر نشه تنهايي ما

كه كار ما گذشته از شكايت هنوزم پايبنديم در رفاقت

ميريزه تو خودش دلغصه هاشو آخه هيچكس نمي خواد قصه هاشو

كسي جرمي نكرده گر به ما اين روزها عشقي نمي ورزه

بهايي داشت اين دل پيشترها كه در اين روزها نمي ارزه

عشق يعني خاطرات بي غبار
دفتري از شعر و از عطر بهار

عشق يعني يك تمنا , يك نياز
زمزمه از عاشقي با سوز و ساز

عشق يعني چشم خيس مست او
زير باران دست تو در دست او

عشق يعني ماتهب از يك نگاه
غرق در گلبوسه تا وقت پگاه

عشق يعني عطر خجلت ....شور عشق
گرمي دست تو در آغوش عشق

عشق يعني "بي تو هرگز ...پس بمان "
تا سحر از عاشقي با او بخوان

عشق يعني هر چه داري نيم كن
از برايش قلب خود تقديم كن

نگاه مرا باور كن
دستان مرا باور كن
احساس مرا باور كن
قلب مرا باور كن
حرف مرا باور كن

آري .....

اظطراب در نگاه من از شور عشق توست
لرزش دستانم از انتظار ديدار توست
احساس گرمم از حرارت نگاه توست
تپش قلبم از به ياد آوردن خاطرات توست....

و حرف من اين است :

" آري....هنوز هم دوستت دارم...."

کاش میتوانستیم فاصله های میان وجودمان را کم کنیم و با هم یکرنگ شویم....کاش میتوانستیم این یکرنگی را حفظ کنیم و با هم یکی شویم.. وکاش میتوانستیم این یکی بودن را حفظ کنیم و

هرگز جدا نشویم

آنگاه كه گريه كردم گفتند بچه است !

آنگاه كه خنديدم گفتند ديوانه است !

آنگاه كه جدی بودم گفتند خودش رو می گیره !

آنگاه كه شوخی كردم گفتند جلف است !

آنگاه كه سخن راندم گفتند پر چانه است !

آنگاه كه ساكت شدم گفتند عاشق است !

و اکنون که عاشقم می گویند گناه است !!!

                                                                      مثل من با من

                                                                   و حتي مثل تن با من

تو هم با من نبودي ،

                             آن كه مي پنداشتم

                                                                    بايد هوا باشد !

ويا حتي

                         گمان مي كردم اين تو ،

                                                         بايد از خيل خبرچينان جدا باشد.

تو هم با من نبودي !

تو هم از ما نبودي !

آن كه ذات درد را !

                                                     بايد صدا باشد !

و يا با من ،

                   چنان همسفره ي شب ،

                                                 بايد از جنس من و عشق و خدا باشد .

تو هم مؤمن نبودي ،

                                                بر گليم ما

وحتي ،

                                               در حريم ما

ساده دل بودم

                                             كه مي پنداشتم ،

دستان نا اهل تو بايد

                                           مثل هر عاشق رها باشد

تو هم از ما نبودي !

تو هم با ما نبودي يار !

                                اي آوار !

                                              اي سيل مصيبت بار !                                     

شنبه روز بدي بود       روز بي حوصلگي         روز خوبي كه مي شد

                                                              غزلي تازه بگي

ظهر يكشنبه من         جدول نيمه تموم          همه خونهاش سياه

                                                       روي خونه جغد شوم

صفحه ي كهنه ي يادداشت هاي من گفت دوشنبه روز ميلاد منه

اما شعر تو ميگه كه چشم من تو نخ ابر كه بارون بزنه

غروب سه شنبه خاكستري بود              همه انگار نوك كوه رفته بودند

به خودم هي زدم از اينجا برو               اما موش خورده شناسنامه ي من

عصر چهارشنبه ي من      عصر خوشبختي ما                 فصل گنديدن من

                                                                  فصل جون سختي ما

روز پنج شنبه اومد        مثل سقاهك پير           رو نوكش يه چيكه آب

                                                             گفت به من بگير، بگير

جمعه حرف تازه اي برام نداشت         هر چي بود پيشتر از اينها گفته بود

یک نفر می آد که من تشنه ی بوییدنشم

خالی ی سفرمون و پر از شقایق می کنه

واسه موج های سیاه دست ها رو قایق می کنه

                                   مث یک معجزه اسمش تو کتابا اومده

                                   تن اون شعرهای عاشقانه گفتن بلده

همیشه غایب من زخم ها م و مرهم میذاره

همیشه غایب من گریه هام و دوست نداره

نکنه یوقت بیاد صداش به دادم نرسه

آینه ها سیاه بشه کور بشه چشم ستاره

                                   مث یک معجزه اسمش تو کتابا اومده

                                   تن اون شعرهای عاشقانه گفتن بلده

زخم این حنجره ی بسته همیشه غایب

کلید صندوق در بسته همیشه غایب

نعره ی اسب سپید قصه ی مادربزرگ

بهترین شعرهای سربسته همیشه غایب

                                    مث یک معجزه اسمش تو کتابا اومده

                                    تن اون شعرهای عاشقانه گفتن بلده

شاید این همیشه غایب تو باشی

تو اگه اومدنی نیستی بگو

مارو خواستنی نیستی بگو

عکسی از جمعه غمگین می بینم

چه سیاهه به تنش رخت عزا

تو چشاش ابرای سنگین می بینم

                                                       داره از ابر سیاه خون می چکه

                                                      جمعه ها خون جای بارون می چکه

نفسم در نمی آد

جمعه ها سر نمی آد

کاش می بستم چشامو

ای ازم بر نمی آد

                                                      داره از ابر سیاه خون می چکه

                                                     جمعه ها خون جای بارون می چکه

عصر جمعه به هزار سال می رسه

جمعه ها غم دیگه بیداد می کنه

آدم از دست خودش خسته می شه

با لبای بسته فریاد می کنه

                                                       داره از ابر سیاه خون می چکه

                                                     جمعه ها خون جای بارون می چکه

جمعه وقت رفتنه

موسم دل کندنه

خنجر از پشت می زنه

اون که همراه منه

                                                   داره از ابر سیاه خون می چکه

                                                  جمعه ها خون جای بارون می چکه      

                                                          بودن من وتو با هم داره تصویر قشنگی

عکس تو تو قاب خاتم در حصار خالی از غم

                                                         حتی در مرگ تن من نمی گیره رنگ ماتم

عکس من بر عکس تو عاشق ترینه چون هنوزم عاشق تو نازنینه

الهی هر کی من و بی تو ببینه مثل من به خاک دل تنگی بشینه

تو در اوج بی خیالی فارغ از رنج و ملالی

                                                    نمیدونی قلب عاشق داره با تو شور و حالی

نمیده ناز نگاهت به من خسته مجالی

                                                  تا بشینم در کنارت حتی در یک قاب خالی

عکس من بر عکس تو عاشق ترینه چون هنوزم عاشق تو نازنینه

الهی هر کی من و بی تو ببینه مثل من به خاک دل تنگی بشینه

قلب من عاشق ترینه قلب من عاشق ترینه فرق من با تو همینه

میان جمعم من ولی دلم تنها                         لبم چو گل خندان دودیده ام دریا

لب از برون خندد دل از درون گرید                     زبرق چشمانم نشانه غم پیدا

                     تو شاهدی ای غم

چگونه می خندد گلی که پژمرده                           دل من است آن گل که از جفا مرده

ز من که میپرسی که از چه می نالم                    همیشه می گرید دلی که افسرده

                   تو شاهدی ای غم

بردی از یادم  دادی بر بادم با یادت شادم

                                                      دل به تو دادم در دام افتادم از غم آزادم

دل به تو دادم فتادم به بند ای گلبرگ اشک خونینم بخند

                                                    سوزم از سوز نگاهت هنوز چشم من باشد به راهت هنوز

چه شده آن همه پیمان  که از آن لب خندان

بشیندم و هرگز خبری نشد از آن

کی آیی به برم

                    ای شمع سحرم  

                                           در بزمم نفسی   

                                                                         بنشین تاج سرم تا از جان گذرم

پا به سرم نه جان به تنم ده چون به سر آمد عمر بی ثمرم

نشسته بر دل غبارغم  زان که من در دیار غم گشته از غم گسار من

امید اهل وفا تویی رفته راه خطا تویی آفت جان ما تویی

بردی از یادم  دادی بر بادم با یادت شادم

دل به تو دادم در دام افتادم از غم آزادم

خونه خالی 

           خونه غمگین 

                       خونه سوت و کوره بی تو

رنگ خوشبختی عزیزم

 دیگه از من دوره بی تو

مه گرفته کوچه هارو

                  اما سایه ی تو پیداست

میشنوم صدای شب رو

                  میگه اون که رفته اینجاست

تو با شب رفتی با شب میاید دیار غربت

                     توی قلب من میمونی پر غرور پر نجابت

حالا دست من تنها شعر دستها تو میخونه

حس خوبه با تو بودن تو رگهای من میمونه

یاد تو هرجا که باشم با منه ای که بی تو خودمو تک و تنها میبینم هر جا که پا میزارم تورواونجا میبینم یادمه چشمای تو پر درد و غصه بود قصه غربت تو قد صدتا غصه بود یاد تو هرجا که هستم با منه داره عمر من وآتیش میزنه تو برام خورشید بودی توی اون دنیای سرد گونه های خیسم و دستای تو پاک میکرد حالا اون دستا کجاست اون دوتا دستای خوب چرا بی صدا شده لب قصه های خوب من که باور ندارم اون همه خاطره مرد عاشق آسمون و پشت یک پنجره مرد آسمون سنگی شده خدا انگار خوابیده انگار از اون بالاها گریه هامو ندیده یاد تو هرجا که هستم با منه داره عمر من وآتیش میزنه

 اونی که میخواستی تو غبارا گم شد مرغی شد و پشت حصارا گم شد اسم تورو رو بال مرغا نوشت رو کنده سبز درختا نوشت یه روز که بارون میومد بهش گفت یه روز دیگه رو موج دریا نوشت دریا با موجاش اون و از خودش روند مرغ هوا گم شد و اونو گریوند اونی که میخواستی تو غبارا گم شد مرغی شد و پشت حصارا گم شد باد اومد و تو جنگلا قدم زد اسم تورو ازهمه جا قلم زد ببین جدایی چه به روزش آورد چه سرنوشتی که براش رقم زد

چرا تا عشق هست همه ميرن طرف کينه و نفرت! بی عشق مباش تا مرده نباشی٬در عشق بمير تا زنده بمانی سعی کن هميشه خونه عشقت خالی از عشق کسی باشه سعی کن عظمت عشق را هيچ وقت درک نکنی٬چون عشق به قدری بزرگ و ویران کننده هست که هر کسی جنبه و قدرت کشش عشق را ندارد.امــا!!اگر روزی عاشق شدی فقط برای یک نفر بشو!

فقط برای اون گریه کن٬بخندو...سعی کن اگه به کسی میگی دوستت دارم٬هیچوقت زیر حرفت نرنی!و برای عشقت بجنگی!!سعی کن يه عشق پاک آسمانی و مقدس داشته باشی هيچ موجودی تنها نيست چون خدا هميشه با اوست وخدا آفريده هاشو دوست داره با اشکهایم ذکر وصال را میشمارم بدرستی که آموزگار بی وفایی هستی